Armenian    Russian    English

վեբ հանդեսում shoushi.am -ում
     Գլխավոր էջ | Նկարներ | Արխիվ | Ծրագրեր | Մեր մասին | Հետադարձ կապ
Արամ Մկրտչյան. Արմենոիդական Հայաստան (մենագրություն, մաս 1-ին)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ԱՐՄԵՆՈԻԴ 
               
Հնագույն մարդու նյութական մշակույթի պահպանված հետքերը համաշխարհային հնագիտության մեջ կոչում են «Շելլական» (ֆրանսիական Շելլ բնակավայրի մոտ առաջին անգամ հայտնաբերվեցին քարե գործիքներ, որոնք բնորոշ էին այդ ժամանակաշրջանին): «Շելլական» մշակույթին համանման օբսիդիանից պատրաստված  քարե գործիքներ Հայաստանում հայտնաբերվել են մեծ Բոգուտլու կամ Արտին՝ Սատանի-Դար կոչվող տարածքում: Հաջորդ ժամանակահատվածը կոչվում է Աշելյան (ի պատիվ ֆրանսիական Սենտ-Աշել տեղանվան), այդ բնակավայրի մշակույթին  համարժեք քարե գործիքներ  Հայաստանում նույնպես գտնվել են, եւ այսպես շարունակաբար` մինչեւ  նախաջրհեղեղյան մարդը:
Պահպանված անտրոպոլոգիական նյութերի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ  «Հին մարդու»  այն տեսակը , որը կանգնած էր զարգացման որակական նոր աստիճանի վրա, գոյություն  ունի շուրջ 40000 տարի: Նրա թողած  հետքերը առաջին անգամ հայտնաբերվել են Գերմանիայում, եւ, ի պատիվ հայտնաբերման վայրի, նա կոչվեց «Նեանդերտալական»: Նեանդերտալացի մարդու էվոլուցիոն զարգացումը դեռեւս բացահայտված չէ: Որոշ մասնագետներ կարծում են, որ նա հատուկ երեւույթ է, իսկ մի մասը կարծում է, որ նա Homo sapiens-ի զարգացած տեսակն է:
Նեանդերտալական մարդուն փոխարինեց կրոմանոիդական մարդը: Այս երկու տեսակները մեծ վերապահումներով կարող են համարվել ժամանակակից մարդու նախնիները:

ԱՆՏՐՈՊՈՍ  
   
           

1.«Արմենոիդի» ձեւավորման  հիմնական դաշտը  

   Ժամանակակից մարդուն Նեանդերտալական և Կրոմանոիդական մարդուց տարբերելու համար անվանեցին  Homo sapiens–sapiens: Homo sapiens–sapiens-ի վարկածը շատ հետաքրքիր է այն առումով, որ նա չունի նախնիներ, այդ իսկ պատճառով կարծես թե նա դուրս է մնում ընդհանուր էվոլուցիոն դաշտից: Այս առումով սա շատ հետաքրքիր երեւույթ է, որը հիմք է տալիս ենթադրելու, որ նա կարող է նաեւ ստեղծված լինել (արարչական ):
Ժամամակակից մարդը՝ Homo sapiens–sapiens-ը ձեւավորվել է հսկայածավալ տարածքների վրա: Նրա զարգացման  կենտրոնանիստ աշխարհագրական գոտիներից մեկը  հանդիսանում է հայկական լեռնաշխարհը:
էվոլուցիայի արդյունքում Homo sapiens–sapiens-ից ձեւավորվեց եւ առաջացավ մի հատուկ տեսակ, որը կարողացավ դիմակայել եւ,  շնորհիվ իր ինտելեկտի, կարողացավ շրջանցել բնության գլխավոր՝ բնական ընտրության օրենքը, ըստ որի` գոյատեւում է միայն ուժեղ տեսակը, նա առանց դժվարությունների կարողանում է արագ հարմարվել նոր պայմաններին: Այս հատկությունը նրան առանձնացրեց ընդհանուր բիոդաշտից եւ աստիճանաբար այս տեսակը կարողացավ զբաղեցնել առաջնորդի տեղը բնության եւ կենդանական աշխարհի համակարգի մեջ:  
Homo sapiens–sapiens-ին փոխարինելու եկավ ավելի հզոր, բնության կողմից ավելի կատարելագործված մարդկային մի նոր տեսակ,  որը ժամանակակից գիտության մեջ հայտնի է  «armenoid» անունով: Ժառանգելով Homo sapiens–sapiens-ից  իր առաջնորդի տեղը բնության եւ կենդանական աշխարհի համակարգի մեջ` «armenoid»-ը  անցավ զարգացման  հավասարակշռված ճանապարհ: Զարգացնելով իր ունակությունները «armenoid»-ը հիմնադրեց ժամանակակից մարդուն հատուկ մշակույթը:
Կուտակված մշակութային փաստերը  հաստատում են,  որ գոյություն է ունեցել  մոնոմշակույթ` խիստ բնորոշ եւ ընդհանրական գծերով, որին մենք աներկբայորեն կարող ենք անվանել «արմենոիդական մշակույթ»: «Armenoid»-ի կողմից մոնոմշակույթի ստեղծման հավատամքի, աստվածապաշտության ձեւավորման ամենակարեւոր կենտրոնը դարձավ Հայկական բարձրավանդակը, որտեղ այդ մշակույթի հիմնական կրողը՝ «armenoid»-ը, որպես այդպիսին բնակվում էր ոչ պակաս, քան 30 000 տարի :
Մ.թ. 20 000-25 000 տարի առաջ համաշխարային օվկիանոսի մակարդակը 120-140 մետրով ցածր էր ներկայիս մակարդակից, որը հնարավորություն էր տալիս «արմենոիդին»-ին անարգել տեղաշարժվել ամբողջ ցամաքով և բոլոր աշխարհամասերով:

    «Եսի» գիտակցումը  նոր որակական սկիզբ էր «armenoid»-մարդու ձեւավորման եւ զարգացման համար: Ուժեղ եւ հզոր անհատի եւ նրա կենտրոնաձիգ «եսի» շուրջ  ձեւավորվում են  առաջին փոքրաթիվ համայնքները: Համայնքի միջուկի պահպանման գլխավոր կռվանը հանդիսանում էր ոչ թե լեզվամշակութային ընդհանրությունը, այլ առաջնորդի «եսը» և նրա կամքի արտահայտման բարձրագույն դրսեւորումները, որոնք հետագայում կոչվեցին «չարություն և բարություն»: «Արմենոիդ»-ի բարեհաջող գոյատեւմանը հիմնականում նպաստում էր նրա գիտակցված գործունեության ձգտումը, որը կազմված էր իրար հակասող եւ իրար ոչնչացնող երկու ուժերից: «Եսի» կամ հեղինակության շուրջ հավաքված խումբը ուներ ուղղահայաց հիրարխիկ կազմ: Նման կառուցվածքի ձեւավորումը կարելի է համարել թե գենետիկական եւ թե մշակութային անհրաժեշտություն: Միչեւ ջրհեղեղ «արմենոիդի»-ի կենսունակությունը ապահովում էին նրա նուրբ զգայարանները, նրա կյանքը ընթանում էր առանց պարտավորությունների: Տեսակի զարգացման հաջորդ եւ բարձրագույն շրջանը կապված է ջրհեղեղի հետ:    

 

Էջ` 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

 

© Բակուր Կարապետյան: Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են:
Նյութերի լրիվ կամ մասնակի օգտագործման դեպքում հղումը` www.journal.shoushi.am -ին պարտադիր է:
Ձեւավորումը` © Վազգեն Ղազարյանի: